Forum Depressie Steunpunt

Welkom!  Hier kunt u bijpraten over de ziekte depressie.

 

Forum Depressie Steunpunt
Start a New Topic 
Author
Comment
weet het niet meer, wat moet ik doen?

Het gaat al een 2-tal jaar niet goed met me. Ik voelde dat er iets niet goed zat, maar bleef maar doorgaan, ervan overtuigd dat het wel zou beteren. Naar de buitenwereld toe was er niets aan de hand, maar vanbinnen zat ik helemaal in de knoop. Huishoudelijke taken bleven liggen, koken gebeurde nog amper, huilbuien, het ene moment had ik geen eetlust, de andere moment zat ik met vreetbuien, ik was altijd moe en had vaak nergens zin in. Toch bleef ik doorgaan tot ik sinds september thuis zat owv rugproblemen. Het verplicht stilvallen leidde tot het besef dat ik niet langer alles kon steken op het feit dat ik het druk had. Ik had plots hopen tijd en toch bleven bovenstaande symptomen aanwezig. Ook kreeg ik gedachten die me bang maakten (denken aan het innemen van medicatie om het gemaal even te doen ophouden + mezelf pijn doen). Uiteindelijk half oktober naar mijn huisarts gestapt. Hij sprak van 'depressief syndroom', maar ik moest me niet druk maken om de benaming. Medicatie was niet nodig, gesprekstherapie leek hem aangewezen. Samen gezocht naar een psychologe waar ik uiteindelijk pas een maand later terecht kon. Na het eerste gesprek gaf ze aan dat ze wel dacht dat ze me zou kunnen helpen en dat ze dus een 2de afspraak wou vastleggen. Deze kon pas 3 weken later. Momenteel ben ik dus aan het wachten op deze 2de afspraak. Intussen voel ik me nog altijd even slecht, slapen lukt amper, heb nergens zin in, kom amper de deur uit en ergens voel ik me gewoon niet serieus genomen. Ik heb erg het gevoel dat mijn depressie geminimaliseerd wordt en dat ik er zo niet uit geraak. Ik ben nog enkele weken thuis van het werk en zou dan weer aan de slag moeten. Maar zoals ik me nu voel, zie ik dat echt niet zitten. Na 2 gesprekken bij de dokter en 2 gesprekken met de psychologe zou het allemaal zodanig onder controle moeten zijn dat ik weer aan de slag kan? Ook van mijn vrienden ervaar ik minder steun dan ik had gedacht. Ik heb het lang voor iedereen verborgen gehouden, maar op aanraden van mijn arts toch enkele goede vrienden ingelicht. Zij schrokken allemaal omdat ze dit niet van mij verwacht hadden, maar intussen heb ik hen amper nog gehoord (op 2 smsjes na). Ik heb echt het gevoel dat, ondanks mijn verhaal, alles nogal geminimaliseerd wordt en ben elke dag wat banger dat ik uiteindelijk stomme dingen ga doen. Wat moet ik doen?