Forum Depressie Steunpunt

Welkom!  Hier kunt u bijpraten over de ziekte depressie.

 

Forum Depressie Steunpunt
Start a New Topic 
Author
Comment
Depressie en burnout in 1 gezin

Hallo lotgenoten,
Mijn situatie: sinds feb in een burnout (door mijn overdreven perfectionisme), kom daar stap voor stap uit, door therapie, coaching en heel veel naar mezelf en mijn lichaam te luisteren.
Mijn man is al zo'n 8 jaar aan het tobben met werk, wordt steeds na een half tot 2 jaar ontslagen en dat doet hem geen goed natuurlijk. Ik merkte dat er steeds meer onder ging lijden. Toen ik thuis kwam te zitten merkte ik hoe apatisch hij eigenlijk was, hoe weinig hij deed en hoe negatief hij was. Iedereen kreeg overal de schuld van. Ik googlede op depressie en ja hoor... 100%. Aan hem voorgehouden en hij brak... erkende het (halleluja!) en binnen een week zaten we - allebei in tranen - bij de huisarts. Doorverwijzing naar psycholoog gekregen, intake gesprek gehad en toen begon het wachten op een plekje, weken, maanden... In de tussentijd krabbelde ik uit mijn burnout, maar kon er vrijwel niet met hem over praten. Hij sloot zich volledig af voor de gevoelens van anderen, zelfs van die van mij. Toch af en toe dingen gedeeld, leerzame inzichten, mooie lessen, etc. Na een paar maanden voelde hij zich al wat beter, hij gaf toe dat dat ook kwam doordat ik me beter, relaxter, rustiger was gaan voelen en je trekt toch aan elkaar op/spiegelt elkaar. In die tijd belde de psychologengroep hoe het ging. Ja wel redelijk dus. Geen therapie meer nodig? Nee denk het niet... BAMM dat was voor mij een teleurstelling want ik zag in alles dat hij absoluut nog wel therapie nodig had! Hij vond van niet... Even was er nog de hoop op gesprekken met de praktijk begeleider via de huisartsenpost, maar dat gaat ie toch ook niet doen.

Ik heb hem meerdere keren aangegeven dat dit niet werkbaar, niet leefbaar is. Voor hem niet, voor mij niet én voor de kinderen niet (6 en 8). Die krijgen zoooveeel mee en snappen er vaak niets van. Ik praat er inhoudelijk niet met hen over, geef ze zoveel mogelijk liefde en vertel ze dat je altijd een keuze hebt in hoe je reageert (boos of vanuit liefde) en dat iedereen wel eens chagrijnig of verdrietig of wat ook is.
Hij probeert met 'gezellig' doen (spelen lijkt het meer) punten te scoren en lijkt gewoon niet te beseffen wat er aan de hand is. Als ik m voorhoud: hoe gaat het over een jaar, over 5 jaar, over 10 jaar als dit zo blijft... hoe voel je je dan... hoe ziet je leven er dan uit...? Het wordt niet minder als je er niets aan doet. Dat weet ie niet, zover kan ik toch niet vooruit kijken...
Hij wil eerst een baan... Ohja, dat last natuurlijk alles op denk ik dan. En wanneer komt ie baan? Werk toch eerst aan jezelf, dan komt die baan vanzelf wel. Maar hij ziet dat niet. Maar onderneemt dus ook niets. Solliciteren doet hij zelden en als hij vandaag iets leuks ziet is het morgen toch niets voor hem.

Therapie heeft voor mij zoooo goed geholpen, ik gun het hem zo enorm om aan zichzelf te werken en er beter uit te komen! Maar hij ziet het niet, wil het niet... ik weet het niet...

Ik kan me voorstellen dat het spannend is, eng misschien wel, zeker voor hem als enorme binnenvetter en koppig persoontje. Daarom is mijn volgende stap dat ik ga voorstellen om in relatietherapie te gaan. Het gaat gewoon niet langer...

Als hij dat ook niet wil dan geeft dat toch aan dat hij niet wil vechten voor zichzelf, zijn relatie en zijn gezin!? Of zie ik dat verkeerd??

Ik besef dat ik niet de makkelijkste ben (geweest) en dat mijn perfectionisme ook absoluut invloed op hem heeft gehad de afgelopen jaren. Maar daar werk ik aan en dat heeft invloed op alles in mijn leven. Alleen hij blijft achter. En dat gun ik hem niet. Ik zou zo graag weer een gelukkig en liefdevol leventje leiden....


Herkennen jullie dit? Hoe pakken jullie dat aan? Hebben jullie tips? Do's en don'ts?

Ik word inmiddels wat wanhopig van de situatie... :-(