Forum Depressie Steunpunt

Welkom!  Hier kunt u bijpraten over de ziekte depressie.

 

Forum Depressie Steunpunt
Start a New Topic 
Author
Comment
Existentiële depressie

Heb je niet de gedachten dat het leven over het algemeen geen zin heeft voor mensen en heb je last van een depressie, lees deze post dan niet, ik ben bang dat het kan triggeren.

Ik had voor mezelf een aantal gedachten die ik op het moment heb op een rijtje gezet. Het zou kunnen dat dit niet logisch overkomt, misschien ziet het eruit als raar filosofisch gebrabbel. Voor mij is het een logische tekst.
Ik wil graag weten of mensen zich hierin herkennen. Het liefst zou ik antwoord willen hebben op de vragen, zodat ik dit geloof zou kunnen doorbreken.

Het leven heeft geen zin. Het maakt niet uit wat je doet, want als je dood bent is alles voorbij. Je zou kunnen leven voor de herinnering die je achterlaat. Die herinnering zal ook voorbij zijn als degene die zich je herinnerde dood gaan.
Wat is het verschil tussen een goed/fijn leven en een slecht/pijnlijk leven als je dood bent? Niks. Waarom leven atheïsten hun leven dan? Denken ze hier niet over na of hebben ze geleerd puur in het moment te leven?
Zo denk ik nu. Is dit hoe ik echt denk, of is het een gevolg van depressie? Wanneer ik niet depressief ben denk ik hier niet over na, of heb ik een andere insteek. Zijn dit mijn echte gedachten?
Ondanks dat ik nu geloof dat niks zin heeft en voor niemand blijf ik toch vechten om door te gaan voor anderen (familie, werkgever, collega’s). Waarom doe ik dit als ik geloof dat het toch allemaal geen zin heb. Is dit puur biologische programmering wat de rationaliteit voorbij gaat?
Ik cijfer mezelf weg voor anderen, stel hun belangen voorop. Maar eigenlijk heeft hun leven even weinig waarde (geen) als mijn eigen leven. Ik vind mijn eigen belangen misschien onbelangrijker dan die van anderen.
Ik heb wel eens de gedachte gehad dat ik net zo goed kan blijven leven om anderen te helpen omdat ik toch niet geloof in de waarde van het leven en zij wel. Maar als ik volgens mijn geloof zou ik er ook in moeten geloven dat niemands leven waarde heeft. Ik zou ze willen helpen omdat zij ergens in geloven wat niet bestaat? Een geloof dat uiteindelijk (aan het eind van de rit) niks meer uitmaakt.

Ik kan geen zelfmoord plegen, daar ben ik op dit moment vrij zeker van. Ten eerste zou ik de mensen die om me geven geen pijn willen doen- terwijl dit me niets uit zou moeten maken omdat hun pijn uiteindelijk ook voorbij zou zijn en dus totaal geen waarde heeft. Ten tweede heb ik het gevoel dat als ik op het randje zou staan iets me toch tegen zou houden (wat?).
Ergens ben ik wel bang dat als ik niet ergens een antwoord vind op mijn levensvragen en weer zin in het leven krijg, dat ik wanneer ik verder afgegleden ben wel tot zelfmoord in staat ben.

Op momenten dat ik me beter voel en dingen wil bereiken in mijn leven ben ik hier niet mee bezig. Ben ik op dat moment een stukje bewustwording kwijt en denk ik dan minder realistisch. Of zijn mijn ideeën nu complete waanzin?
Er zitten veel contradicties in mijn levensvisie op dit moment en mijn gedrag. Heeft dit te maken met biologische programmering of zijn mijn gedachten op dit moment verstoord door iets (depressie)?