Forum Depressie Steunpunt

Welkom!  Hier kunt u bijpraten over de ziekte depressie.

 

Forum Depressie Steunpunt
Start a New Topic 
Author
Comment
Ik weet het allemaal niet meer

Ik ben nu al een tijd depressief. Ik denk vanaf mijn 11e, toen kreeg ik voor het eerst zelfmoord gedachten en wert ik naar een psycholoog gestuurd maar ik mocht van m'n moeder niet heen,( ik ben nu 18).

Ik heb niemand waarbij ik het gevoel heb dat ik erover kan praten. Ik probeer er nu dus zelf overheen te komen maar alle tips op internet zijn zo tegenstrijdig(ik weet geen beter woord).
" Ga een halfuur per dag sporten"Ik heb nergens energie voor, das het probleem!
Of " heb een vast slaap patroon, eet op vaste tijden, zorg voor stuktuur" ik heb een slaap probleem dus dat slaap patroon woort M niet en ik heb ook geen eetlust dus op vaste tijden eten woort ik juist ongelukkig van.

Waarom is elke oplossing basically doe net alsof je niet depressief bent maar aan de andere kant moet je wel toegeven dat je depressief bent en er over praten.

Elke keer dat ik een van de tips probeer op te volgen schuif ik het gewoon voor me uit en blijf ik in bed liggen.

Hoe gaan/gingen mensen die hier nu door heen gaan/ dit hebben meegemaakt hier mee om?
Wat deden/doen jullie om de motivatie te vinden?
Met wie hebben jullie gepraat?
Helpt de ggz?

Als iemand al op een van deze vragen een antwoord heeft of gewoon iets te zeggen.Ik hoor het graag, ik wil graag met mensen kunnen praten die weten hoe ik me voel.

Anne

Re: Ik weet het allemaal niet meer

Dit is zo herkenbaar.. het is zo lastig om een motivatie ergens voor te vinden..
Ik heb ook niemand met wie ik erover kan praten, dat is wel een reden voor mij om zo heel af en toe toch is wat te gaan ondernemen om te voorkomen dat iemand erachter komt... Maar je bent nu 18? dan kan je ook zelf contact zoeken met een psycholoog.. Misschien kan dat je wat helpen?

xx

Re: Ik weet het allemaal niet meer

Depressie is gewoon een ziekte. Vroeger was ik vaker depressief. Nu heb ik dat meer onder controle. Maar soms krijg ik er nog last van. Het gaat denk ik nooit volledig over. Iedereen heeft er min of meer last van.

Toen ik nog een tiener was, had ik heel erg veel last van depressie. Ik vond het niet leuk op de middelbare school. Daar heerste toen der tijd een negatieve sfeer. De leerlingen waren hard en gemeen. Ik was anders. Ik was stil en rustig en kon niet meegaan met de groep.

De leerlingen waren best erg in die periode. Sommige van hen lieten zich toen al in met vormen van criminaliteit. Ook grepen ze naar drugs zoals wiet en hasj. Ze rookten ook en dronken. De meisjes op de school waren ook onaardig. Die mensen lieten zich op een vrij jonge leeftijd in met dingen die eigenlijk niet bedoeld waren voor kinderen: tieners zijn toch nog kinderen? Het leek alsof het schande was om een kind te zijn. De leerlingen op de school wilden zo snel mogelijk volwassen worden en daartoe deden ze ''dingen'' die eigenlijk bedoeld zijn voor volwassenen. Zo werd zeg maar ''het kind'' in hun binnenste afgebroken en op die manier wordt je niet een lief maar een slecht mens. Het is erg als mensen je daarin willen meesleuren in het proces tot het worden van een slechter mens.

Mijn depressie werd minder naar mate ik ouder werd. Nu probeer ik mijn gedachten onder controle te krijgen. Als er een negatieve gedachten bij mij aanklopt, dan probeer ik deze zeg maar te weigeren door er niet mee te communiceren. Als je een negatieve gedachten toelaat in je hoofd, dan ontstaan er voor je het weet nieuwe slechte gedachten in je hoofd. Daarom is het belangrijk om negatieve gedachten bij het begin (zodra ze zich melden) te weigeren. Je moet gewoon tegen ze weerstand bieden.

Gedachten die bij ons opkomen bevatten vaak een negatief voorstel of suggestie. Dat is gif voor de geest. Gif moet je ver van je vandaan houden.