Forum Depressie Steunpunt

Welkom!  Hier kunt u bijpraten over de ziekte depressie.

 

Forum Depressie Steunpunt
Start a New Topic 
Author
Comment
samen leven met een invalide partner

Ik ben een man van 48j en voor de tweede maal gehuwd. Mijn echtgenote is invalide sinds een fout gelopen operatie, na enkele jaren is ze er op eigen houtje in geslaagd om af te kicken van de morfine. Dit met de nodige ruzie en strubbelingen, ben haar steeds blijven ondersteunen. Onze intimiteit is stillaan verdwenen. Tot voor kort kregen we een tweede opdoffer te verwerken.
Pulmonale hypertensie, met andere woorden een ongeneselijke ziekte aan de longen. Opnieuw verandert ons leven weer volledig. Nu heeft ze voor het leven een katheter en moet 24/24 7/7 met een medicatie pomp rond lopen. Vind dit heel erg voor haar en help haar zo veel ik kan, maar begin hier zelf ook onder te lijden. Het ergste vind ik dat we geen enkele intimiteit meer hebben zelf een knuffel of een aanraking is haar zelfs te veel. Ze is heel kort en steekt alles op de medicatie en op de ziekte. Zij is de gene die afziet niet ik verteld ze. Hoe moet ik hier nu mee omgaan, er is niemand in mijn omgeving waar ik open mee kan praten. Ik snak gewoon naar iemand die met me wil praten wand ik zie het leven niet meer zitten. Ik heb ook al gedacht om een punt achter mijn huwelijk te zetten maar dit vind ik zo cru. Het enige dat ik vraag is af en toe een knuffel, warmte en een goeie babbel.
Wie zit of heeft deze situatie ook mee gemaakt. Overal vind je hulp voor patiënte, maar nergens voor de partners die er samen mee moeten leven.
Help aub.

Re: samen leven met een invalide partner

Ik herken veel in je verhaal, ik ben 40 en mijn partner kampt nu al bijna 3 jaar met een flinke depressie.
Alles is teveel voor haar, wat ik natuurlijk wel begrijp, maar ik ben er natuurlijk zelf ook nog.
Al verschillende keren opgenomen geweest, ik thuis de boel draaiende zien te houden, kind naar school, oppas regelen, afspraken maken op het werk enz enz.

Telkens als het weer wat beter lijkt te gaan, is er weer een terug val,
tja en dan lijkt alles weer van voor af aan te beginnen, pilletje zus, pilletje zo, gesprekken, therapie noem het maar op.

Ondertussen zijn we een kleine 3 jaar verder, intiem eigenlijk ook nooit meer geweest samen, gevoel is er bij haar niet meer. Ze wil me niet kwijt maar dat is dan ook eigenlijk alles. Voel me eigenlijk een soort levende bankrekening, ik werken en zorgen dat alles betaald wordt, en verder vooral niets verwachten.

Ik ben nu ook op een punt gekomen dat ik niet goed meer weet wat te doen,
als ik vertrek, verwacht ik een enorme terug val bij haar, en ze gaat het denk ik niet alleen redden, dit wil ik eigenlijk niet op mijn geweten hebben, en ook ons kind niet aan doen.

Tja en als ik blijf, heb ik een leven dat ik niet wil, ik voel me soort van gevangen zitten in ons huwelijk. Wat ik ook beslissen zal, het is altijd fout.

En inderdaad, met wie moet je zo iets bespreken??