Forum Depressie Steunpunt

Welkom!  Hier kunt u bijpraten over de ziekte depressie.

 

Forum Depressie Steunpunt
Start a New Topic 
Author
Comment
De realiteit

Het glas is half vol. Dat is volgens mij ondertussen de kreet van mijn familie geworden. Het is raar om het zo te zeggen maar zo voelt het soms. Alsof iedereen in mijn familie rondzweeft op een roze wolk hoog in de lucht en dat mijn gerafelde zwevende tapijtje gewoon niet zo hoog kan. En telkens als ik hem mooier wil maker door het gerafelde gedeelte af te knippen, raak ik een stukje van mezelf kwijt.

Laat ik beginnen bij het begin, ik ben evie en ik heb een depressie. Nee ik ben niet een depressie maar ik heb het, al voelt dit niet altijd zo. Ik slik momenteel medicijnen, al had ik net zogoed placebo's kunnen krijgen geloof ik want het werkt toch niet. Het zit allemaal in mijn hoofd, mijn hoofd kan mij maken of breken en ik weet nog niet welke het word.

Al meerdere keren heb ik mensen geprobeerd uit te leggen hoe het voelt om depressief te zijn. Maar ik denk en vermoed dat iedereen er anders op reageert en je je daarom nooit 100% kan inleven in de ander.

Maargoed, genoeg gelult over dat, we gaan het eens hebben over hoe ik me voel. Ik voel me leeg, dof met een vleugje verdriet en ellende eroverheen. Hoe het komt? Geen idee. De dokter denkt dat het komt omdat ik perfectionistisch ben maar ik denk dat er gewoon zoveel andere dingen meespelen.

Ten eerste zal ik uitleggen wat de dokter bedoelt. Hij bedoelt dat ik per dag een stuk of bv 10 programma's opstart, zoals een computer. Maar ik ben dus een defecte computer, bij mij bestaat er geen rood kruisje waarmee je programma's weer afsluit. Dus openen er steeds meer vakjes, hokjes, dingetjes, probleempjes zonder dat deze afgesloten kunnen worden. Tja, we weten allemaal wat er dan gebeurd, de computer word langzamer of crasht. Nou ik ben nu dus, als we in deze taal blijven praten, lichtelijk gecrasht. Maar wat we nu aan het doen zijn is een virusscanner door mij heen halen. Terwijl we allemaal stiekem wel weten dat dat het probleem niet helemaal is, want een virusscanner maakt de programma's schoner maar haalt ze niet weg. Dus dan komen we aan bij mijn volgende punt, wie gaat mij helpen mijn programma's af te sluiten? En gaat mij leren hoe dat moet terwijl ik zelf begod geen idee heb. Dit is dus probleem #1 , die ervoor zorgt dat ik een depressie hebt.

Dan zijn we nu aangekomen bij het tweede punt, het tweede probleem dus eigenlijk. Bijna mijn hele leven is een groot toneelstuk. Er zijn zo weinig momenten dat ik echt vrolijk ben maar toch zoveel momenten waarop ik vrolijk doe. Lijkt toch niet helemaal te kloppen zou je denken? Nou dat klopt dus ook, naja eigenlijk klopt het dus voor geen ****. En ik weet niet waarom we een maatschappij hebben waar we verzuipen in sociaal wenselijk gedrag. Mag de rest niet weten wat we voelen. Want volgens meerdere onderzoeken stijgt het aantal procent van de mensen die een depressie hebben, zeker op jongere leeftijd. Zou dit voorkomen kunnen worden als we niet allemaal de beste, leukste, mooiste of grappigste zouden willen zijn en we gewoon het over onze ellende hebben? Maargoed, ik heb dus een masker, een boom zoals mijn stagebegeleider zegt. En hoe rotter ik me voel, hoe hoger ik in die klereboom ga zitten. Maar die boom beschermt mij met alle takken en blaadje zodat de regen en de mensen onderaan mij niet kunnen raken, dan ben ik minder kwetsbaar. En ondanks dat ik al vrij open ben van mezelf zou ik soms alles eruit willen gillen. Janken, slaan, gooien en rennen totdat alles eruit is. Maarja, nadat je dat heb gedaan en je staat daar alleen op het strand of waar dan ook. Dan krijg je de klap van eenzaamheid, de klap van waarom je dat nodig hebt. Waarom is de liefde die ik van mensen uit mijn omgeving krijg niet genoeg, moet ik reiken naar een hoger doel ofzo? Een doel wat ik niet ken, snap of weet gok ik zo.
Oke genoeg gelul weer over dit. Door naar het volgende punt.

Dus hier zijn we dan, punt nummer drie. Het incapabel zijn met het opbouwen en behouden van een echte relatie. Want ja, ook hierin ben ik helemaal verneukt. Want ooit was er namelijk zo'n fantastische jongen die wilde dat ik dingen deed omdat hij anders wegging. En wat deed volgzame, lieve en naïeve Evie? Die deed dat allemaal, alsof het niks was. Dus nu telkens als ik ook maar enigszins een soort relatie probeer aan te gaan dan heb ik aan de ene kant bizar veel wantrouwen en aan de andere kant wil ik alles geven e doen, zodat ze niet bij me weggaan. Ja, fokked op he, dat vind ik nu dus ook.

Dat brengt me als laatste op punt nummer 4. Natuurlijk zijn er nog 10000 andere dingen die vast wel meespelen en doen, maar vandaag blijft mijn negatieve smurrie bij nummer 4. Het weinig vinden van een echte connectie bij andere mensen. Ik heb gemerkt dat veel mensen mij gewoon leuk vinden om mee te praten. Het is vaak ook precies wat ze nodig hebben. Iemand waar ze tegen aan kunnen praten, die naar ze luistert en welke doorvraagt naar je problemen. Iets wat ik automatisch doe. Het probleem hierbij is alleen dat het geen wederkerige gunst is. Het

Re: De realiteit

Dag evie,

Ik heb je bericht gelezen maar het stoptte plots, misschien is er een maximaal aantal tekens dus misschien kan je je verhaal afwerken in een reply.
Je verhaal is zeer mooi geformuleerd en in het tweede puntje sla je de nagel op de kop. Tegenwoordig is er geen plaats meer voor mensen, enkel voor robots die hun taak in de maatschappij uitvoeren. Het is bijna deprimerend om vanop een afstandje de wereld te zien draaien. Maar misschien is dat net iets wat we niet mogen doen. Het is veel hoopgevender om kleinschalig de mensen rondom je te bekijken. Een kind dat lachend losgelaten wordt in de speeltuin, dankbaarheid als je iemand helpt, kerstperioden, ... Er zijn zoveel dingen die tonen dat we nog niet helemaal verloren zijn!
Probeer je te omringen met mensen waar je wel jezelf kunt zijn, al zijn deze niet altijd gemakkelijk te vinden.. maar laat ten eerste aan jezelf toe dat je kan zijn wat je wilt. Om geaccepteerd te worden moet je ook jezelf accepteren.
Om terug te keren naar puntje 1, probeer hobby's te zoeken waar je alle programma's kan verbergen. Je hoeft ze niet te sluiten, maar het zou mogelijk moeten zijn om de venstertjes te minimaliseren, al is het maar voor enkele minuten in de beginfase. Het helpt echt ondervond ik uit ervaring, en het is al meermaals bewezen.
Nog een laatste puntje, zou het leeg gevoel ook een resultaat kunnen zijn van de medicatie? Dzt vlakt je toch wel af voor een bepaalde periode.. misschien iets om te bespreken met de huisarts?

Veel succes nog!