Forum Depressie Steunpunt

Welkom!  Hier kunt u bijpraten over de ziekte depressie.

 

Forum Depressie Steunpunt
Start a New Topic 
Author
Comment
Wanhoop.

Mijn moeder heeft me verteld dat haar verloskundige zei dat ik met verwilderde en verbaasde ogen ter wereld ben gekomen. Met een blik die zich afvroeg waar ik in hemelsnaam was beland. Als ik als kind verdrietig was huilde ik met lange uithalen dat ik naar huis wilde. Dit deed ik dan thuis vanuit min eigen bed. Ik betrap mezelf hier nog steeds regelmatig op. Ik kamp met een fulltime gevoel hier niet thuis te horen. Dat deze wereld niet voor mij is. Ik kan ook niet wachten om hier weg te gaan.

Talloze keren heb ik geprobeerd me te conformeren. School, werk, vriendschappen, relaties. Het lijkt me altijd net door mijn vingers te glippen. Ik heb heimwee naar een huis waarvan ik geen idee heb waar het staat. Dit gevoel lijkt geetst in mijn ziel.

Mijn eerste uitling hiervan was met muziek. Terwijl mijn leeftijdsgenoten mee lalde met de laatste hits, zocht ik mijn heil bij tragische teksten. Of hele boze.

Al vlug in mijn pubertijd kwam alcohol om de hoek kijken.Vrijwel direct merkte ik dat ik hier anders mee omging dan mijn leeftijdsgenoten. Wat een heerlijk middel om te ontsnappen aan de wereld en mezelf.

Rond deze tijd ben ik ook begonnen met mezelf te snijden. Het was nooit echt diep. Net diep genoeg om druppels bloed over mijn huis te kunnen zien kruipen. Al snel ontdekte ik dat als ik meer alcohol dronk, ik meer bloede. Het voelde als zo'n verlichting. Ik heb vaker gehoord dat mensen het deden om zichzelf te straffen, dit was bij mij niet het geval. Het voelde als een spanning die eindelijk mijn lichaam verliet. Het was mijn trucje.

Heel soms hoopte ik dat mijn vrienden mijn wonden zouden zien, terwijl ik alles deed om deze te verbergen. Misschien, als ze het toch zouden zien, zouden ze me de hulp kunnen geven waar ik niet om kon vragen.

Ik ben wel eens betrapt. Eens door een vriendin, eens door een vriendje. Ze waren heel erg boos. Dit sloeg nergens op. Ze vonden het ook heel aanstellerig.

Ik kan me herinneren dat ik in die tijd vaak 's nachts bij mama in bed kroop. Ik voelde me dan zo bang en alleen. Dan mocht ik heerlijk bij mama in het grote bed en dan hield ze me de hele nacht vast. Het voelt zo hebberig en ondankbaar om je zo alleen te voelen terwijl je weet dat iemand zo veel en onvoorwaardelijk van je houdt. En toch was het zo. Toen we een ochtend wakker werden, was mijn longsleeve omhoog gekropen tot mijn elleboog, waardoor tientalle herstellende krassen op mijn arm ontbloot werden. Mama pakte mijn arm en vroeg wat dit was. De schaamte en paniek die ik toen voelde staan me nog helder ter geest. Ik bedekte mijn arm, brabbelde iets over een allergie en jeuk, zei dat ze me met rust moest laten en deed alsof ik weer sliep. We hebben er nooit meer over gehad.

Rond mijn 14e werd ik seksueel actief. Dit gebeurde vanaf de eerste ervaring om alle verkeerde redenen. Ik wilde zo graag gezien worden. Echt gezien. Misschien was dit de manier? Ik heb mezelf jarenlang weggeven aan iedereen die me hebben wilde. Maar niemand die me zag. De een na de ander bedroog me, verrade en verliet me.

Sinds een aantal jaar zijn drugs ook een deel van mijn leven. Dit begin recreatief, maar escaleerde al snel naar een manier om te verdoven. Het heeft me slaap gekost, vriendschappen, relaties en misschien zelfs mezelf.

Naast oppepers ben ik ook downers gaan gebruiken. Oxazepam, diazepam, oxiconton, xanax en zolpidem. Ik wissel ze elke keer af voor drank, coke, speed, ketamine, LSD, eigenlijk alles wat er voor handen is. Alles om maar niet te voelen.

Wat me nog het meest frustreert aan dit verhaal is dat het allemaal zo aanstellerig klinkt. Mensen zeggen me dat ik mijn instelling moet veranderen. Kop op. Doorzetten. Niet aanstellen. Doorgaan. Positief denken.

Dit probeer ik de hele tijd. Soms lukt het een tijd, soms niet. Ik voel me wanhopig. Ik zie geen uitweg meer. Keer op keer klim ik uit de greppel om er na dagen, weken of maanden weer in te sodemieteren.

Ik ben zo moe van het opstaan na de val. De val die keer op keer weer onvermijdelijk blijkt te zijn.

Re: Wanhoop.

Hi Kelly,

Ik heb geen idee of je zin hebt in een bericht van iemand van vijftien jaar en ik heb geen idee hoe oud jij bent, maar ik stuur alsnog wat.

Veel dingen die jij schreef herkende ik, ik ben te vroeg geboren, veel te vroeg, en soms voelt het alsof ik nog steeds niet klaar ben voor de wereld. Alsof ik nog steeds een eigen couveuse nodig heb om bij te komen. Ook heb ik veel gezondheidsproblemen, ik heb namelijk soanningshoofdpijn/migraine. Dit heb ik al behoorlijk lang en ik word er stapelgek van. Ik heb alles geprobeerd, noem maar op. Vaak wilde ik dan andere pijn voelen dus begon ik ook mezelf te snijden. Alleen op een manier dat het niet ging bloeden en dat het nooit langer dan een dag te zien was. Dus nooit zo heftig.

Ik wilde ook altijd bij mijn moeder liggen en ik voelde me daar beschermd in haar armen. En als ik nu in mijn eentje in mijn bed lig, mis ik dat gevoel en die warmte. Ik durf haar of andere niks te vertellen over mijn gevoelens.

Alcohol drink ik niet zo erg vaak en drugs heb ik nog nooit gebruikt. Ik vind alcohol fijn, maar niet te veel, geen idee waarom, want ik zou juist alles willen vergeten. Mijn uitgang is altijd al sport geweest, zodra ik op het voetbalveld sta vergeet ik al mijn problemen en denk ik alleen nog maar aan het spel. Ik heb er alleen steeds meer moeite mee en ik zoek oplossingen en kan ze maar niet vinden.

Ik heb wel een geweldige moeder en wil haar graag alles vertellen, maar ik ben zo bang voor haar medelijden. Ze heeft het al moeilijk genoeg met mijn hoofdpijn en haar eigen problemen.

Wat mensen tegen jou zeggen over doorgaan, is wat ik tegen mezelf probeer te zeggen, maar ik houd het niet meer vol. Ik denk dat we beide rust moeten nemen, maar ik weet er zelf de tijd en ruimte niet voor te vinden, aangezien ik er slecht voorsta op school en ik niet kan blijvenzitten.

En waarschijnlijk helpt het niet dat ik nu mijn verhaal vertel in plaats van op die van jou te reageren met advies, maar zelf weet ik het ook niet. Ik heb geen idee hoe ik het langer vol kan houden op te staan na een val. Ik heb geen idee hoe dit gevoel weg kan gaan, moeten ik en jij dan misschien ook toch iemand opzoeken die hier in gespecialiseerd is? Ik ben ook wanhopig en wil dit gevoel zo ongelofelijk graag kwijt. Ik wil terug naar het kleine altijd lachende meisje die nooit problemen leek te hebben, die altijd zoveel plezier in het leven had. Waar is zij gebleven?

Ik hoop dat je begrijpt (ook al ben ik 15) dat je niet de enige bent. Je stelt je niet aan. Mensen kunnen niet iemand anders problemen begrijpen. Was het maar van wel. Was er maar overal een oplossing voor.

Re: Wanhoop.

hey

met Dirk
ik las net beide verhalen en leef letterlijk met je mee
47j nog steeds geen zicht op dat beetje geluk
sommigen zoals ons moeten alle dagen vechten en soms
houd dat gevecht op.

in mijn geval geboren tussen alcoholbekers
drink zelf niet
mijn gezondheid is een ramp
kan me niet inbeelden dat je zo een relatie kunt aangaan
dus ook al zeer lang eenzaam
nu dokter net buiten deze had pleisters voorgeschreven met morfine
ben er gewoon gek van geworden kan niet tegen de pleisters
nu dat weer
dag en nacht pijn
vraag me zeer geregeld af wat doe ik hier in godsnaam
wat is mijn nut
ben goed opgeleid en heb er niets aan

doe het rustig aan en hopelijk heb je wat fun met het zonnetje
groetjes mister D

Re: Wanhoop.

Hoi Dirk,

Mijn gezondheid is ook een ramp en ik vind het moeilijk om een toekomst in te zien. Ik vraag me soms ook af waarom ik hier nou eigenlijk ben. Wel ga ik binnenkort naar een nieuwe dokter waar ik mee ga praten voor pijnbestrijding, et cetera. Ik hoop dat het helpt. Ik wil blijven zoeken naar een oplossing, want zo blijf ik in een cirkel van pijn, problemen en ander gedoe. Hier moet ik uit. Ik hoop dat ook jij de eventuele cirkel kan gaan verbreken en te beginnen met een echt leven.

Veel succes verder!
Groetjes,

Re: Wanhoop.

ja inderdaad er zit niets anders op van te blijven proberen anders zijn we op voorhand verloren

maar nu met alle berichten dat mindervaliden moeten gaan werken zie ik het echt niet meer zitten
dit gaat gewoonweg niet
met dank aan Maggie De Blok de zogenaamde dokter die weet wat goed is voor een mens
totaal geen informatie wat die dame allemaal van plan is en meneer Bart De Wever
die met zo van die half doordachte plannen afkomt om stemmen te ronselen
straks gaan er heel wat mindervalide mensen de dieperik in
ik hou mijn hart vast en heb ook een nieuwe afspraak gemaakt met de hulp verlening om te gaan praten want zie niet hoe dit moet gaan gebeuren en met de pijn arts in het uza die onlangs de zenuwen in mijn rug heeft doorgebrand een facetdenervatie

ben telkens na mijn operaties gaan werken en telkens weer ziekenhuis in en opnieuw geopereerd door te gaan werken
specialist zei woedend op het laatst ge moet hier mee ophouden want wij kunnen u niet blijven opereren ge ga gegarandeerd een karretje in

waarop ik antwoorden dit gaat niet want ik wordt telkens opgeroepen en moet centen verdienen

waarop hij dan repliceerde dan zal ik ervoor zorgen dat dit wel gaat het is gedaan met werken voor u
vervolgens ben ik op invaliditeit gevlogen en volledig verwijderd uit de bestanden van de vdab en rva en ben nu 10j op invaliditeit

en dan moeten wij nu ineens verplicht gaan werken ik snap het niet meer en dit gaat gewoon niet ik zie me nog op de straat belanden mijn huisje verliezen en zo verder

hoe moet dit verder wie weet het en wat zijn ze van plan mensen angst aan jagen dat is nu al zeker

wat ik niet begrijp is dat ze de profiteurs er niet uit kunnen halen
ik heb bewijzen met hopen dat ik goed ziek ben daar kun je het toch zo aan zien zeker

en al de nieuwe belgen die binnen stromen en gelijk de ziekenkas ingaan dit is toch hun schuld dat ons sociaal systeem overbelast geraakt en de mensen die hard heel hard hebben gewerkt straks in de **** zitten,en met hun schuld bedoel ik de regering

het volgende zijn de pensioenen geloof me maar want België is net zo failliet als Griekenland

enkel willen ze het niet zeggen
waar moet dit naar toe en wat staat er te gebeuren met de echte zieken mensen die niet in het zwart kunnen gaan werken

want daar gaat het vooral ook over dat er veel zijn die in het zwart gaan werken
die kunnen volgens mij ook niet bewijzen dat ze echt ziek zijn die moet je toch kunnen vinden
en de rijke die van het systeem profiteren

hier gaat nog geweld van komen daar ben ik zeker van want zieken kunnen zich ook niet verdedigen gemakkelijke slachtoffers smerig is het

groetjes Dirk

ps: als je echt een hele goede arts zoekt voor pijnbestrijding dan kan ik u professor hans van het uza pijn kliniek aanraden
zeer rustig man doet al jaren ingrepen bij mij en nog nooit problemen of zever gehad met hem en hij luistert tenminste naar zijn patiënten echt een aanrader

Re: Wanhoop.

Kelly,

voor een groot deel ben ik je gevolgd in het verhaal, alleen jammer dat je dit al op zo'n jonge leeftijd moest meemaken.. Ikzelf ben enkele jaren ouder, maar ik geloof dat je gezien de omstandigheden waarschijnlijk veel meer meegemaakt hebt dan anderen. Ikzelf heb ook een tijdje alcohol en snijden gekozen als 'redmiddel' van donkere gedachten. En meestal weet je ook dat het fout is, maar op een moment waarop je de wereld niet meer kan verdragen is het het enige die de pijn kan verlossen, of je gedachten kan verzetten. Dat is allemaal waar, en anderen begrijpen dit inderdaad niet, en aanzien het alsof je gek bent. Ik kan je verzekeren dat dit niet zo is, het is menselijk om van pijn weg te lopen.. Hiermee praat ik het niet goed, maar ik hoop dat je begrijpt dat het een logische keuze is die je gemaakt hebt. Ik vermoed dat de drugs ook hierdoor begonnen zijn. Toch is het iets waar je zonder zou moeten kunnen leven.
Heb je al hulp gezocht hiervoor? Misschien ben je beschaamd om de krassen aan je moeder te laten zien, maar zij zou je ervoor niet straffen, ze zou je willen helpen! Je lijkt me op een punt te zijn gekomen waar het noodzakelijk is om uit de vicieuze cirkel te geraken, en uit je woorden kan ik aflezen dat je deze ook wel wilt.
Ik ken je enkel aanraden om afstand te nemen van de dingen die je voorlopig een goed gevoel geven, maar op lange termijn steeds meer schade toedienen. Het is inderdaad slopend om steeds te moeten bekomen van een val, maar op den duur zal je minder vallen, en dus ook minder moeten opstaan. Zoek dingen die je plezier geven, en als dit moeilijk is, zoek afleiding van de dingen die je slecht doen voelen.

Je lijkt een sterke meid, dus blijf sterk!

Mvg,

JBJ

Re: Wanhoop.

Als je hulp wilt tips technieken en ook op spiritueel gebied reiki bijvoorbeeld neem dan contact op met atam at outlook punt com het is gratis.

Re: Wanhoop.

Hoi Kelly,
Geen idee of je hier nog iets aan hebt of dat je dit nog leest want het is al ruime tijd geleden dat je dit postte. Ik wilde je zeggen dat ik veel herken in je verhaal, afgezien van de drugs, maar zeker ook het gevoel van jongsaf aan dat je hier , in deze wereld, niet echt thuis hoort en een soort heimwee naar een andere wereld. Ik wilde hier niet echt zijn... Sinds een paar jaar ben ik er achter gekomen dat ik een tweelingzusje heb gehad, die echter niet is geboren, maar als een miskraam verloren is gegaan. Dat besef heeft voor mij heel veel kwartjes doen vallen, het verklaarde de hunkering die ik altijd heb gevoeld, ik heb daarna ook kunnen rouwen, en dat was heel heftig, maar het heeft voor mij wel dingen open gemaakt. Het verdriet is er ook nog steeds, sOms meer en soms minder. Het schijnt zo te zijn dat veel mensen oorspronkelijk als twee- of meerling worden geboren, maar als eenling ter wereld komen.
Als je interesse hebt, kan ik je wel een link sturen en een paar leestips. Het bewust worden en verwerken van het verdriet kan helpen.
Groetjes,
Jacintha